روزنوشت هاروزنوشت های من

آن چند دقیقه یکتا

شاید ما در دقایقی از فیلم سال ها زندگی کردیم

با یکی از دوستانم در مورد فیلم و سریال حرف می زدم و ازش خواستم تا چند فیلم خوب معرفی کند. خیلی وقت بود که به سراغ فیلم نرفته بودم و اکثرا درگیر تمام کردن سریال های عقب افتاده ام بودم.

میان معرفی و توضیح چند فیلم و ایراد های بی انتهای من به موضوع آنها، یک دفعه گفت بگو دغدغه ات چی هست تا برای همان فیلم معرفی کنم.

می گفت هر فردی بنا بر دغدغه ای که دارد فیلم می بیند. یکی مشکلات مالی دارد و تا فیلم سرقت از بانک یا پولدار شدن می بیند به وجد می آید. فردی تازه دچار شکست عاطفی شده است و تمایل دارد در خیالش آن ارتباط را ادامه بدهد. شاید هم مثل خیلی از ما، به شغل دلخواهش نرسیده و در جست و جوی لذتِ گرفتنِ آن شغل است (مثال بارزش Grey’s Anatomy در دوران کنکور بچه های تجربی)

تا حالا از این زاویه به فیلم دیدن نگاه نکرده بودم. حرفش کاملا منطقی بود. شاید در ضمیر ناخودآگاه هر کدام از ما این رفتار به صورت غریضی شکل گرفته باشد، تا هر چند کوتاه سعی کنیم در عالم خیال خود تجربه تلخ ناکامی مان را فراموش کنیم.

بسیاری از ما در دقایق یک فیلم، کتاب یا آهنگ سال ها زندگی کردیم …

شناخت
عکس از Catherine Heath در Unsplash

تو خودت را می شناسی ؟

شاید بشود شخصیت هرکس را از کتاب ها و فیلم هایی که تماشا می کند تا حدودی شناخت. این مورد در افرادی که فیلم یا کتابی را چند بار می خوانند هویدا تر هست.

برای رسیدن به حرفم کافی هست نگاهی به پلی لیست های آهنگ های گوشی یا Spotify و Sound cloud یا فیلم هایی که در watch list دارید بندازید. خیلی از رفتار های ما ناشی از غریضه های ما هست و چون جزیی از ما هستند هیچ شناختی از آنها نداریم.

کتابی در زمینه روان شناسی می خواندم که نوشته بود شاید نصف بیشتر مشکلاتی که هر فرد با خودش دارد ریشه در شناخت کمی هست که از خودش دارد (به زودی مطلبی در موردش می نویسم)

شاید خودمان را بهتر بشناسیم و در خیلی از مسائل و تصمیم گیری ها بهتر با خودمان کنار بیاییم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا